ลองได้ยินใครพูดว่า " อยากลืม" " ฉันอยากลืมเขาให้ได้" " ฉันจะพยายามลืมเขาให้ได้" " ฉันจะพยายามลืมมัน" เชื่อมั่นได้ 100% ว่า เขาคนนั้น หรือเรื่องราวเหล่านั้น " ไม่มีวันลืม"

คนเราลองจำเรื่องอะไรเข้าไปไว้ในหัวสมองแล้ว แสดงว่า...มันคงเป็นที่สุดในชีวิต...หรือไม่ มันก็คง ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในชีวิต ลืมยาก...เลยอยากลืม ไอ้ที่อยากลืม...ก็คงเป็นความทรงจำที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่... คิดทีไรก็เศร้า ทำให้คิดถึงคนที่ไม่อยากคิดถึง... คิดถึงเรื่องที่ไม่อยากจำ

เราล้างสมอง...หรือทำลายความทรงจำยาก แต่เราสร้างความทรงจำใหม่ๆ ได้ไม่ยาก ลองทำให้ทุกวันต่อจากนี้ไป...ดีที่สุด... เท่าที่เราจะทำได้ เพราะยังไงๆ วันนี้...ก็ต้องกลายเป็น "เมื่อวาน" ของวันพรุ่งนี้อยู่วันยังค่ำ ถ้าใครบอกว่า " ทำวันนี้ให้ดีที่สุด" คงต้องขอแถมท้ายเข้าไปอีกว่า " ทำวันนี้ให้ดี สำหรับวันพรุ่งนี้...ให้วันนี้กลายเป็นวันวานที่ดี" เพราะเมื่อไหร่ที่ "จำไปแล้ว" "จำไว้เลย ว่า ไม่ มี วัน ลืม "

ก า ร ร อ ค อ ย... เป็นเรื่องที่ทรมาน โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน หรือรอคอยใครสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง 1440 นาที 86400 วินาที และเข็มนาฬิกาก็เดินช้าขึ้นอีกเป็นเท่าตัว... จากเวลาที่นานอยู่แล้วจึงนานยิ่งกว่า และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น ก็มีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเองพอๆกับความอ่อนไหว เป็นโอกาสที่ดีที่จะใช้ระยะทางเป็นเครื่องวัดความรู้สึก พิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก วัดการกระทำ...ความเสมอต้นเสมอปลาย และความอดทน ด้วยเงื่อนไขของความลำบากแห่งกาลเวลา และตัดสินว่า...การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่

ก า ร อ ยู่ ห่ า ง กั น... จึงจำเป็นต้องพิสูจน์กันด้วยความเข้มแข็ง ต่างคนต่างก็ต้องทำหัวใจให้เข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ ที่คอยรบกวน...และคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันนึงเราพบว่า คนคนหนึ่ง...คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย และคนที่จะฝ่าฟันกับการบีบคั้นแห่งการรอคอย กลับมาหาเราได้ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา...

เ พ ร า ะ ฉ ะ นั้ น... ย่อมหมายถึง...ความรู้สึกที่เค้ามีอยู่ก็คงไม่ได้ธรรมดา และคนคนนั้นก็ย่อมเต็มค่า เวลาที่ชาวประมงจะเลี้ยงหอยมุก จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน และสามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสร้อยได้ ย่อมเกิดค่ามหาศาล ...ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้ หากรู้ว่าเป็นใครสักคน ..ที่มีค่าแก่การรอคอย... ซึ่งอาจจะช้าบ้างเร็วบ้าง..ก็แตกต่างกันไป

http://video.mthai.com/player.php?id=14M1175397401M0 (โทรมาว่ารัก)

 

 http://www.popcornfor2.com/music/data/heaventree_t15.wma (สุดปลายฟ้าสัญญารักนิรันดร์)

 

http://www.popcornfor2.com/music/data/k_m_a_millionaires_2.wma (รักสุดท้ายของนายไฮโซ)

 

http://202.151.180.25/song/tong/wma/Ost.Silence - Shou xi de wen rou_16.wma  (ปาติหารย์รักจากดวงดาว)

 

http://www.palungjit.com/club/uploads/yyy_Which_star_are_you_from.wmv 

 

 

การที่คนเรารออารัยสักอย่างมันช่างนานเหลือเกินว่าป่าว

 

 

 

 

 

 

 

โง่ ที่คิดว่า